Od paru lat tworzę listy najlepszych i najgorszych gier. Nie zawsze były to teksty nadające się do publikacji, ale zawsze powtarzała się jedna zależność: łatwiej było mi zapełnić rozczarowania. To smutne, że w czasach głosowania portfelem gracze ciągle napędzają sprzedaż słabych gier, a najczęściej są to właśnie produkcje wprost spod skrzydeł tych największych deweloperów. Poniżej lista gier, na których zawiodłem się najbardziej.
10. Deus Ex: Mankind Divided
Początek listy to według wielu solidna kontynuacja jednej z lepszych gier dekady, a znaleźliby się i tacy, dla których nowy Deus to kandydat do gry roku. Oczekiwania po następcy Human Revolution były ogromne – owszem, dostaliśmy wiele ulepszonych mechanizmów, lecz gdzieś po drodze uleciała cała DeusExowość, czyli klimat, fabuła i piękny złoty filtr, którego zdecydowano pozbyć się już na etapie wydania edycji reżyserskiej Human Revolution. Dziesiąte miejsce, bo da się to nawet ukończyć.
Mimo, że na pierwszy rzut oka nowy Homefront wydaje się być całkiem znośny, to po godzinie gry już wiadomo z czym mamy do czynienia. I nawet jestem w stanie przeboleć wszechobecne kopiuj-wklej, ale niestety jakość kopii też zawodzi. Budżetowość wali po oczach, a gdy przebrniemy przez kilka misji wydaje nam się, że już je kiedyś przechodziliśmy. Poza tym The Revolution cierpi na chorobę otwartych światów – został on tam wepchnięty na siłę. Co ciekawe, skrajnie zamknięty świat również nie pasował do poprzedniego Homefronta. Za 20 złotych w koszu na gry nawet bym nie narzekał, ale wydawać to jako wysokobudżetowy tytuł? Śmiech na sali.
Seria, która od lat nie potrafi wydostać się z poziomu gier, od których aż z daleka wali bazarową tandetą. Niestety ubiegłoroczna zmiana właściciela marki produkującej gry o największej imprezie rajdowej na świecie, nie przyniosła niczego dobrego. Wręcz przeciwnie – seria stała się jeszcze bardziej plastikowa i pozbawiona fizyki. WRC 3 i 4 były całkiem niezłą alternatywą DiRTa, seria szła ku dobremu, ale szóstka to znów równia pochyła - tym razem w dół. Gra powiela błędy poprzedniczki. W zasadzie to ten sam produkt wydany drugi raz - nawet interfejs podobny. Deweloperzy powinni usiąść i na spokojnie przemyśleć przyszłość ich gier, bo jeśli tak ma wyglądać seria pod skrzydłami Kylotonn, to lepiej, żeby siódma część nigdy nie powstała.
Dodatek, który miał wnieść do serii Dying Light jeszcze więcej tego, czym gra zachwyciła najbardziej. Liczyliśmy na jeszcze więcej skakania, uciekania przed zombiakami w ciasnych pomieszczeniach i wspinania się po budynkach. Dostaliśmy kulawego klona Far Cry, który z Dying Lightem ma wspólny tytuł i zombie.
Far Cry od kilku lat kręci się wokół własnego gniazda. Primal miał być zwrotem o 180 stopni ku nowemu. Niestety dostaliśmy kolejnego klona, który całkiem dobrze się maskuje. Wszystkie nowości w rozgrywce są mało ekscytujące. Polowanie na zwierzynę było fajnym dodatkiem w trzeciej i czwartej części, ale nijak nie pasuje, żeby zbudować wokół tego całą grę. Primal jest strzelanką (hm, czy polowanie na zwierzęta można tak nazwać?) nudną, powtarzalną, z fatalnym stylem opowiadania historii – fabuła jakaś tam jest, ale za nic w świecie nie wiadomo o co chodzi – napisy nie podobać się autor, bo one być mało czytelne.
Gra, która miała premierę kilka razy w miesiącu. Jak to możliwe? Niektórzy twierdzili, że model dystrybucji w odcinkach idealnie sprawdzi się w grze, w której co jakiś czas dostajemy zlecenia i każde z nich jest osobnym epizodem. I zasadniczo się zgadzam, ale co z ludźmi, którzy chcą przejść wszystko na raz? Mieli czekać prawie rok na zakończenie? Absurd. Twórcy mieli tyle czasu, żeby dopieścić wszystkie detale, a misje, które dostaliśmy wcale nie są jakoś szczególnie lepsze od tych z poprzednich Hitmanów. Etapy są bardziej obszerne i... na tym kończą się różnice. Niestety: zapowiedziano, że kolejny Hitman również będzie wydawany w ten sam sposób. Oby to była tylko fanaberia wydawcy tej jednej serii, bo jakoś średnio uśmiecha mi się grać w pozostałe tytuły AAA dostając kolejne etapy co 2-3 miesiące. Zarzutów co do samej rozgrywki brak, ale przez tę serialową dystrybucję niesmak pozostał.
Gra, na którą czekano 8 lat okazała się być pod każdym względem gorsza od pionierskiego oryginału. Na pierwszy rzut oka Catalyst jest rozwinięciem pomysłów z jedynki osadzonym w ciekawym, otwartym świecie. Niestety każda z tych zmian nijak nie pasuje do konwencji. Otwarty świat szybko męczy i irytuje, poboczne zadania nudzą po godzinie, a kupowanie umiejętności płynnego lądowania (coś, co było obecne w Mirror’s Edge’u z 2008 roku!!!) to już wierzchołek kretynizmu. Ponadto gra wygląda gorzej od oryginału. Serio! Niby lepsze tekstury, wszystko się pięknie świeci, ale oprawa artystyczna pierwszego ME była idealna, nawet jeśli brakowało całych tekstur i zamiast nich skakaliśmy po białych ścianach, czy wybijaliśmy się z czerwonych podestów. Do kolekcji dochodzi problem z optymalizacją i wysokimi wymaganiami. EA – shame on you!
Wielu zawiodło się już na drugiej Mafii wydanej 6 lat temu, lecz wtedy tytuł ten został pocięty na nikomu niepotrzebne DLC, a gra nie ukazała się w takiej postaci, w jakiej powinna z powodów finansowych. Tym razem nie było problemów z budżetem, a znów dostaliśmy nie to, czego większość graczy oczekiwała. Nowa Mafia to nawet niezła gra, jeśli w miejsce tytułu wstawić cokolwiek niekojarzącego się z pierwszą, genialną odsłoną serii. Niestety blokada 30 FPSów na premierę nie jest czymś, na co z niecierpliwością czekali PC-towi gracze. Dodajmy do tego zabawne, acz wnerwiające glitche, bardzo nierówny poziom grafiki i technologicznie mamy przestarzały twór o jakieś parę lat. Smuci też fakt, iż gracze dokopali się do tekstur w rozdzielczości 480p, które w grze są naciągnięte i rozmyte, aby zamaskować niedoskonałości. Sytuacji nie ratuje fabuła, która zawsze w serii Mafia była czymś, co ją wyróżniało – tym razem dostaliśmy przeciętną historię o przeciętnym gościu, który – uwaga! tego jeszcze nie było – stracił wszystko i pragnie zemsty. Grze na dobre nie wyszedł również otwarty świat, którego gracze tak bardzo pragnęli. Przejmowanie dzielnic rodem z GTA San Andreas będzie mi się śniło po nocach.
To dziwne uczucie umieszczać na liście rozczarowań grę, co do której nie miało się absolutnie żadnych nadziei, że będzie to choć przyzwoita pozycja. Średnio rozwinięta ameba po paru sekundach pierwszego trailera skapnęła się, że coś tu jest nie tak. Infinite Warfare to nawet nie jest odgrzewany kotlet. To mielonka zjedzona i wydalona już po raz kolejny, a jeśli seria nadal będzie notowała taką sprzedaż, to za rok zapewne ujrzymy ponowną defekację również przy akompaniamencie rozentuzjazmowanych fanów. Twórców Call of Duty w tym roku troszkę ratuje jedynie znakomity remaster pierwszego Modern Warfare. Martwi jednakże, iż stanie się to nową modą i za rok ujrzymy odświeżoną wersję hmm... Black Opsa?
Rozczarowanie roku. Gra od ludzi, którzy nie zwykli zawodzić nas swoją wizją i pionierskimi zapędami. W tym roku wizja akurat była, ale na niej się skończyło. Quantum Break to dobry pomysł okraszony fatalnym wykonaniem. Strzelaniny to drewno; specjalne moce wnoszą sporo, ale nie dają żadnej satysfakcji; fabuła jest spoko, ale tylko na filmowych cut scenkach, a główny bohater mógłby śmiało konkurować w nijakości z tym gościem z pierwszych Watchdogsów. Ponadto na PC masa problemów rozwiązana dopiero niedawno – przy okazji premiery na platformie Steam. Quantum Break miał być rewolucją, a skończył jak zwyklacka strzelanka, jakich wiele. Pomyśleć, że miał to być xboxowy exclusive, który skusi graczy do zakupu tej konsoli. facepalm.jpg
BONUS: No Man’s Sky
O tej grze napisano już chyba wszystko, więc tylko wtrącę, że umieszczam ją tu z kronikarskiego obowiązku, bo było oczywistym, iż gra ta nie spełni jakichkolwiek oczekiwań. A że były one wygórowane...
W tym roku, jak widać, lista nadal liczy 10 pozycji, co znaczy tyle, że nie ma żadnej poprawy, ALE chociaż nie było gorzej. Mafia, Deus Ex i Hitman to solidne produkcje, które da się przejść i nie wyrwać wszystkich włosów z głowy. W 2016 tendencja do wydawania słabo zoptymalizowanych gier ciągle się utrzymuje. Rok temu był Batman, teraz Mafia. Martwi również niepokojący model dystrybucji Hitmana – oby nikt inny w przyszłym roku nie poszedł tą drogą. W 2017 na liście spodziewam się Assassin’s Creeda – jakoś nie wierzę w przebudowanie rozgrywki, Horizon Zero Dawn – bo to exclusive, o którym mówi się od dwóch – trzech lat, a premiera ciągle jest przekładana; Cyberpunk 2077, ponieważ CD Projekt jest dobry jedynie w robieniu Wiedźmina, Gran Turismo Sport – brak trybu dla jednego gracza to kompletny strzał w stopę i standardowo Call of Duty. Za rok kolejne podsumowanie!
Szvagier
Źródła:
- http://s1.dmcdn.net/SmIHJ.jpg
- http://www.hdwallpaper.nu/wp-content/uploads/2016/08/Deus-Ex-Mankind-Divided-Wallpaper-3.jpg
- https://cdn.destructoid.com//ul/360796-HF1.jpg
- http://www.teamvvv.com/assets/js/ckeditor/kcfinder/upload/images/WRC6_Screenshot_Studio_Tour_1(1).jpg
- http://media.spidersweb.pl/wp-content/uploads/2016/02/far-cry-primal-3.jpg
- http://images9.gry-online.pl/galeria/galeria_duze3/512265116.jpg
- https://i.ytimg.com/vi/GwFUrXOu05k/maxresdefault.jpg
- https://media.mirrorsedge.com/content/www-mirrorsedge/pl_PL/news-articles/64-reasons-to-play/_jcr_content/featuredImage/renditions/rendition1.img.jpg
- https://cdn.2kgames.com/mafiagame.com/DLC01.png
- http://img6.gram.pl/20160831083954.jpg
- http://static3.gamespot.com/uploads/original/1365/13658182/2839987-quantumbreak-gameplay-screenshot-4-jpg.jpg
